در اوامر تكوينيّه ، و خواه در اوامر تشريعيّه . و عليهذا نبايد آيه را اختصاص داد به فرشتگانى كه بر پيغمبران عليهم السّلام فرود ميآمدند و درباره خصوص احكام و شريعت ، حامل وحى بوده‌اند ؛ زيرا علاوه بر اطلاق لفظ رُسُل ، آياتى در قرآن كريم داريم كه رسل و وسائط ميان خدا و خلقش را با تعبيرى به غير از تعبير ملائكه ياد نموده است . مثل آيه : حَتَّى إِذا جاءَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ تَوَفَّتْهُ رُسُلُنا وَ هُمْ لا يُفَرِّطُونَ . « 1 » « تا زمانيكه چون مرگ يك نفر از شما در رسد ، فرستادگان و رسل ما جان او را ميگيرند و كوتاهى نميكنند . » و مثل آيه : إِنَّ رُسُلَنا يَكْتُبُونَ ما تَمْكُرُونَ . « 2 » « تحقيقاً رسل و فرستادگان ما مينويسند و ضبط ميكنند مكرها و خدعه‌هائى را كه شما بجاى ميآوريد . » و مثل آيه : وَ لَمَّا جاءَتْ رُسُلُنا إِبْراهِيمَ بِالْبُشْرى قالُوا إِنَّا مُهْلِكُوا أَهْلِ هذِهِ الْقَرْيَةِ . « 3 » « و در وقتى كه رُسُل و فرستادگان ما براى ابراهيم بشارت آوردند ، گفتند : ما هلاك كننده ساكنين اين قريه ميباشيم . » و أجْنِحَة جمع جَناح است به معناى بال كه پرنده براى پرواز دارد ( و به منزله دست است براى انسان ) و طائر ميتواند با آن به آسمان پرواز كند و از آنجا به پائين بپرد ، و از جائى به جائى طيران نمايد . بناءً عليهذا فرشتگان مجهّز به قوا و خصوصيّاتى هستند كه مانند طائر و

--> ( 1 ) ذيل آيه 61 ، از سوره 6 : الانعام ( 2 ) ذيل آيه 21 ، از سوره 10 : يونس ( 3 ) قسمتى از آيه 31 ، از سوره 29 : العنكبوت